Webkip online

Na een zwoele nacht bij de schouwburg werd ik gewekt door 2 groene meisjes. Ze kwamen niet van Mars en ook niet van Venus. Ze kwamen gewoon uit de schouwburg en deelde leuke prijzen uit.

Daarna was het even uitrusten thuis want om 1 uur moest ik mee naar een vrijgezellig feest. Karin is bijna vrijgezel af (jammer hoor!) en dat was een feestje waard. Eerst werd ik in een oud en muffig sloop gestopt en moest Karin raden bij wie ik hoorde, maar ja dat was niet zo moeilijk te raden.

En daarna mocht ik met “prinsesje” Karin mee. Het was best spannend want bijna niemand wist waar we naar toe gingen. Na een stukje wandelen kwamen we bij Puur uit. Puur is een winkel waar alle vrouwen met water in de mond binnen stappen. De lekkerste chocolade is hier te koop! Eerst kregen we uitleg en thee met …… natuurlijk chocolade. Daarna mocht Karin bonbons dompelen. Dat lukte haar best aardig. Daarna gingen we als echte modellen op de foto, ik natuurlijk ook maar hoe die geworden zijn weet ik nog niet. Zodra ik ze heb komen ze op de site.

Vanavond was ik bij de laatste voorstelling van dit seizoen en Brigitte Kaandorp was de uitsmijter. Ze was weer op en top, chaotisch, hilarisch en lekker maf. Dat begon al bij binnenkomst; iedereen kreeg een kazoo. Op het podium hing de tekst als het zaallicht zou doven je de onderstaande muziek moest kazooën. Het begon natuurlijk zeer chaotisch ala Brigitte maar uiteindelijk werd het toch “Land of hope and glory”

En het eindigde met de klassieker: “Als ik het maar nooit met Andries Knevel hoef te doen” En gelukkig wou ze het wel met mij doen!
Sorry mevr. Kaandorp als ik U een beetje overvallen hebt maar fijn dat U toch met mij op de foto wou.

Konya is a very nice city, I visit a lot of mosque’s and museums. And in the park at the top a met a group very nice childeren that like me and want posed with me. And I saw so much tulips in the park that the famous Keukenhof in Holland is nothing in compare with this. At 23.15 p.m I took the night bus to Aydin, a long trip but I sleep most of the time together with Jolande.

Today it was again 5 a.m in the morning for the wake-up, the group was leaving for Istanbul. And I stay in Cappadocia with Jolande and Jan. But we swing out the group and say goodbye to the driver and to Pinar. And we travel by dolmus and touringcar to Konya later that day.

After the long trip yesterday I couldn’t sleep out; at 5 a.m we were picked up for a ballontrip. I was a little bit scared but it was ok. The sun came up and the world down the ballon was really beautyful like in a fairytale. The further day we drove in the bus trough this fairytale landscape and I meet a lot of strange looking people.

The second day was a long bus trip from Istanbul to Cappadocia. But the people in the bus were nice and even I was a kind of pillow for an old lady that was sitting next to me. And I was chosen as an masqotte for the whole group. After a long time the bus  stopped in Ankara, first time for lunch and second time for visiting the mausoleum from Ataturk. After that enormous building we drove to Cappadocia and after 16 hours we arrived in the hotel.

I promiss my cd-friend and the nurses from doktor Onder that I write my stories in Turkye in the English version. That is not easy for me, on the chickenschool I don’t get english lessons but I will try.

I started my holiday in Istanbul, a very bussy city but with nice buildings. The first stop was the blue mosque, very nice but a lot of tourists and every one must wear very funny blue plastic socks. After that I go to the Topkapi palace. I thought that I was in Holland with al the tulips. And ofcourse I walk on the Galatakopru.

Vandaag was een hele bijzondere dag, ik mocht mee naar de kerk waar Emely werd opgedragen aan God en waar Nel en Peter gingen trouwen voor de kerk. Het was geen saaie preek maar gezellig met life muziek.

Hier is dan het bewijs….. nou ja bewijs er is een “trouw”foto gemaakt na afloop van het museumnacht huwelijk. Zo te zien maakte het wel een diepe indruk op ze.

Vanavond had ik zin een een culturele avond en Arie en Jolande gingen mee. Zij gingen met hele andere bedoelingen mee want ze gingen trouwen en ik mocht getuige zijn. Jammer genoeg hadden ze in het Stadhuis alleen nog oog voor elkaar en ik kwam onder de jassen op een stoel terecht. Maar gezien de ringen zijn ze getrouwd. Maar daarna is het allemaal goed gekomen en kwam ik in de armen van Ahmed Aboutaleb terecht. Ahmed Aboutaleb is de burgemeester van Rotterdam en die was in het Schielandhuis toen we hem tegen het lijf liepen en Jolande mij oppakte  met de vraag of hij met mij op de foto wou.

Gelukkig wou hij dat wel, misschien omdat Jolande vertelde dat ik wel een Halal-kip ben. Hopelijk kijkt hij op de site en reageert hij op dit stukje. Hopelijk reageren ook de vrienden die in mijn verhaal geïnteresseerd waren en alles wilde weten. Ik heb gelukkig hun foto. Na dit avontuur kon ik uitrusten in de Kunsthal.